Eh, te dzieciaki.. dla takich chwil warto :)

Po co się ma te dzieciaki? Tyle roboty, wrzasków, stresu. W chwilach kryzysowych poznaje się najciemniejszą swoją stronę. No po co? Na starość? Nie..
Dla mnie to właśnie dla takich chwil jak na obrazku...
A jak jest u Was?

praca na etat...

Uwikłana jestem w rozmowę o pracę na etat. Wyzwanie fajne, pensja fajna. Wreszcie coś zrobię konkretnego bez krzyków dzieci w tle. Moje rzeczy z biurka nie będą tajemniczo znikać.
Tylko czas pracy plus dojazd... 10 h poza domem... Jak to zrobić, kiedy priorytety ustawione są na trójkę fantastycznych dzieci???? I kiedy czas dla siebie? Chyba w tramwaju do pracy..

Wytrwałam w Sylwestra!

Zrobiliśmy Sylwestra ze znajomymi. Większość z dzieciakami, miał być kinderbal. Byle wytrwać do północy.
Ok 22.00 na kanapie padł na pół godzinki pierwszy zawodnik. Godzinę później na tej samej sofie narada projektowa dwóch inżynierów - przechrapali z 20 min.
Wreszcie Sylwek, toasty i fajerwerki przy ognisku w ogródku. Po chwili słyszę płacz Kai wystraszonej błyskami sztucznych ogni, ewakuuję się więc do sypialni i pod wymówką usypiania dziecka sama idę na lulu :))) Uff... nie zarwę nocki :)

coraz fajniej nam w tej Łodzi!

A wiecie, że jesteśmy teraz w Łodzi? Życie już nie na walizkach, ale w mieszkaniu, w rutynie, z przedszkolem, jogą i winkiem wieczorem :))) Tutaj z dnia tuż przed Helloween (stąd przebranie-mumia dla Kacpra i ciasteczka-potworki dla Kondzia)

Nie lubię kotków...

W wakacje zwiedzaliśmy Mazury. W Mrągowie, w Muzeum Wojska Polskiego Konradziu nabył wstrętu do kotków...

Najpiekniejszy moment dnia

Z dziećmi bywa ciężko, ale są momenty BEZCENNE.. to jeden z takich cudownych momentów

Zmordowana mama

Nasza podróż do Holandii niby była ok, ale jednak... cóż, dzieci wchodzą mi na głowę.. dosłownie, w przenośni i kiedy tylko chcą

Dylematy prysznicowe

Kacper wczoraj wieczorem:
"Wiesz co, mamo? Ja to bym chciał żeby cały świat składał się z zabawek.."

dokument „Joanna” z ostatnich Wysokich Obcasów i pytania..

W ostatni weekend obejrzałam sobie dokument „Joanna” w reżyserii Anety Kopacz. To o dziewczynie chorej na raka, autorce bloga „Chustka” i bohaterce książki pod tym tytułem – Joannie „Chustka” Sałyga. Dał mi oczywiście dużo do myślenia. Joanna była w podobnym do mnie wieku i również była matką.

Policzyłam sobie – Joanna w momencie śmierci (2012r – 36lat) była 2 lata młodsza niż ja teraz. Czyli ja żyję sobie 2 lata ponad wiek darowany Joannie. Pomyślałam: jak wyglądały te 2 lata u mnie. Czy tak jak chciałam? Jak wyglądałyby następne 2 lata, gdybym dowiedziała się, podobnie jak Joanna, o chorobie. Czy różniły by się od życia jakie mam teraz?

A ty? Ile lat żyjesz ponad wiek, który dostała Joanna? Jak spędziłeś/spędziłaś ten czas?

A może jeszcze masz kilka lat do owej 36-tki? Jak byś zmienił/zmieniła swoje życie, gdybyś wiedział/ła, że to ostatnie lata?

A potem – dlaczego to wiadomość o chorobie przyniosłaby zmianę? A może warto zmienić coś od razu?

dylematy kobiety z 2008 r. - jakie aktualne!

kiedyś, na imprezie – dylematy Elizki